ธรรมดาเป็นพิเศษ (7)
ธรรมดาเป็นพิเศษ (7)
ผู้เขย่งเท้ามิอาจยืนได้นาน
ผู้เร่งก้าวมิอาจเดินไปได้ไกล
[เหลาจื่อ]
“อัตราการเติบโตของยอดขายสูงสุด” คือยอดปรารถนาของทุกองค์กรธุรกิจ
แต่จริงหรือที่การเติบโตสูงสุดนั้นจะพาเราไปสู่ “ความสุข”?
ความคาดหวังที่มากเกินไป ย่อมหลีกเลี่ยงความเครียดไปไม่ได้การ “เร่งโต” ย่อมต้องทุ่มเททรัพยากรจำนวนมาก ซึ่งหากเกิดความผิดพลาดไม่เป็นดังหวัง เราอาจต้องรับผลขาดทุนที่มากเกินกว่าจะเยียวยา
ในการเดินทาง...หนึ่งคือ ต้องรู้จัก “ระยะทางใน1ก้าวของตนเอง”
สองคือ “ต้องรู้กำลังที่พอดีของตนเอง”
สามคือ รู้ทิศทางที่จะก้าวไปว่าสอดคล้องกับเป้าหมายหรือไม่?
เมื่อเราเดินหน้าไปเรื่อยๆในทิศทางที่เหมาะสมก็คงจะถึงเป้าหมายได้ในที่สุด
ปัญหาใหญ่นั้นก็คือเรื่องของ “เป้าหมาย” นั่นเอง เพราะเชื่อว่าเป้าหมายของต่างคนก็แตกต่างกันไป แต่คล้ายกันตรงที่มันคือ “ความสุข”
หลายคนอาจจะคิดว่าการทำงานหนัก คือหนทางในการถึงเส้นชัย คือ สรวงสวรรค์
แต่จะดีกว่าไหม?ถ้าหากงานของเรานั้นคือ “การสร้างสรวงสวรรค์”?
หากเป้าหมายตั้งแต่แรกของเราคือการมีความสุขไปพร้อมๆกับการทำงานหรือการมีชีวิต ก็เท่ากับเราสามารถจะถึงเป้าหมายนั้นได้ในทุกวัน ซึ่งเคล็ดลับของการมีความสุขที่ดีที่สุดนั้นคือ “การมีสมดุลชีวิต”
การไม่เขย่งเท้า และไม่เร่งก้าวเดินนั่นแหละคือสมดุล ...คือธรรมดา
