ธรรมดาเป็นพิเศษ (10) ลูกไม้ใต้ต้น

ธรรมดาเป็นพิเศษ (10) ลูกไม้ใต้ต้น

“หนูว่าพี่เค้าอาจจะยังไม่ใช่แบบเราหรอกค่ะ” ผักบุ้งบอกเมื่อผมขอความเห็นจากเธอเกี่ยวกับพนักงานทดลองงาน

“เขาก็ดูขยันดี เข้าหางาน เข้าหาลูกค้าตลอดเลยนี่?” ผมซักต่อ

“เขาก็ขยันค่ะ ...ส่วนใหญ่ของคนที่อยากจะได้งานก็จะพยายามมากอยู่แล้ว แต่ธรรมชาติแบบคนของเราจะไม่ทำงานผิดที่เรื่องเดิมซ้ำๆกัน เวลาเราสอนเขาๆก็จะพูดเหมือนว่าเข้าใจแล้ว แต่เวลากลับไปทำงานเรื่องนั้นเขาก็จะทำผิดอยู่ดี แสดงว่าไม่เข้าใจ หรืออาจไม่สนใจในงานจริงจังค่ะ...เขาอาจจะมีปัญหาเกี่ยวกับศักยภาพในการทำความเข้าใจก็ได้นะคะ”

ผักบุ้งวิเคราะห์ให้ฟัง โดยยังมีการอธิบายเหตุการณ์ประกอบต่างๆอีกมากมาย

“....อืมม์ งั้นเราควรจะทดลองงานต่อหรือหยุดอยู่แค่นี้?”

“หนูว่า...พี่กี้อาจลองพูดกับเขาเกี่ยวกับวิธีคิดของเราอีกสักครั้งแล้วให้โอกาสดูอีกสักอาทิตย์นึงก็ได้ค่ะ”

หลังจากปรึกษาสต๊าฟทุกคนเกี่ยวกับประเด็นนี้ ผมก็ได้ข้อสรุปว่าจะให้เวลาทดลองงานน้องคนนั้นต่อ แต่ก็จำกัดกรอบเวลาให้กระชับขึ้น โดยบอกถึงความคาดหวังด้านพัฒนาการทั้งในด้านการทำงานและความสัมพันธ์ที่เหมาะสมกับเพื่อนๆ

ชาวโก๋มักจะมีวาระต้องประชุมขอความคิดเห็นกันอยู่บ่อยๆ โดยเฉพาะเมื่อถึงคราวต้องพิจารณาคัดเลือกสต๊าฟทดลองงานคนใหม่ ...ผักบุ้งคือผู้ที่ได้มีโอกาสให้ความเห็นกับเรามากที่สุด เพราะอายุงานที่มากกว่าใครๆ!

ผักบุ้ง เริ่มงานกับเราตั้งแต่ยังเรียนมัธยมปลาย จนถึงวันนี้ที่เธอกำลังจะได้รับปริญญา สิ่งที่เหมือนเดิมตลอดมาก็คือ ความสดใส ร่าเริง ..เด็กผู้หญิงตัวเล็ก เสียงใสๆกังวาน สนุกสนานกับการได้เอ่ยทักทาย “สวัสดีค่าาาาา” กับลูกค้าที่เดินเข้าร้าน (สมัยเข้ามาทำงานใหม่ๆ จะเสียงดังกว่านี้ เร็วกว่านี้..บางทีเอ่ยสวัสดีค่าตั้งแต่ลูกค้าเพิ่งก้าวลงจากรถเสียด้วยซ้ำ!) 

วันไหนที่ผักบุ้งมาทำงาน เราจะได้ยินเสียงหัวเราะในร้านมากกว่าปกติประมาณ 20%

นับจากวันนั้นจนถึงวันนี้ สิ่งที่เปลี่ยนไปก็คือ ผักบุ้งมีความเข้าใจใน “จิตวิทยา” ของบุคคลอยู่ไม่น้อย จะเป็นเพราะมหาวิทยาลัย วัย หรือการหล่อหลอมจากการงานที่ร้านโก๋นี้ก็ตาม….ผมรู้สึกว่าเธอเติบโตขึ้น

การได้ทำงานหาเงินเลี้ยงดูส่งเสียตัวเองตั้งแต่ยังเป็นวัยรุ่น ก็นับว่าเป็น “ยาเร่งโต” ชั้นดีให้กับเธอ เพราะมีแต่คนที่ผ่านการรับผิดชอบชีวิตตนเองมาแล้วเท่านั้นที่จะสามารถเป็นผู้นำครอบครัวได้

ไม่น่าเชื่อที่วันนี้ ผักบุ้งก็มีสถานะของหัวหน้าครอบครัว ที่ต้องดูแลแม่และหลาน!

ผมเชื่ออยู่อย่างว่า หากใครก็ตามที่สามารถอยู่ร่วมกันได้นานปี จะมากจะน้อยก็ต้องมีความคล้ายกันอยู่โดยพื้นฐาน และยิ่งเวลาผ่านไปนานวันเข้า คนเหล่านั้นก็จะดูเหมือนกันมากขึ้นเรื่อยๆ 

ผักบุ้งมีความเป็น “โก๋” อยู่แล้วตั้งแต่แรกเข้า และยิ่งเติบโตขึ้นมาก็เห็นลักษณะของ “โก๋” ได้เด่นชัดยิ่ง

ลูกไม้ใต้ต้น...จะรู้ว่าเป็นลูกของเราแน่ไหมก็ตอนเริ่มโตเต็มวัยนี่แหละ