ธรรมดาเป็นพิเศษ (5)

ธรรมดาเป็นพิเศษ (5)

ตอนที่เริ่มทำร้านกาแฟในปีแรก ผมคิดว่ากุญแจแห่งความสำเร็จนั้นอยู่ที่การเข้าถึงลูกค้า
หากเราสามารถเข้าไปแนะนำตัวให้กลุ่มเป้าหมายได้รู้จักอย่างทั่วถึงแล้ว โอกาสที่เขาจะใช้บริการจนเกิดเป็นยอดขายก็จะตามมา...ยิ่งเราเคาะประตูบ้านหรือที่ทำงานผู้คนได้มากเท่าไหร่ก็เท่ากับเข้าใกล้ความสำเร็จมากขึ้นเท่านั้น

ผ่านไปหนึ่งปี ผมจึงรู้ว่าตนเองเข้าใจผิดอย่างสิ้นเชิง!
เรายิ่งเข้าหา เขากลับยิ่งถอยห่าง

ปีที่สอง เราเปลี่ยนการเข้าถึงด้วยการโฆษณาออกสื่อ และการแนะนำตัวตามงานเทศกาลต่างๆ
เสียงตอบรับเบาบาง...โลกยังไม่รู้จักเราอยู่ดี

ในห้วงเวลาที่ร้านกาแฟเล็กๆจวนเจียนจะหมดลมหายใจ เราก็พบทางออกในที่สุด!
แท้จริงแล้วทางออกนั้นไม่ได้อยู่ที่ไหนไกล
ทางออกนั้นก็คือ.. “ตัวเราเอง” 

เราพยายามปอกเปลือกที่ห่อตัวเองออกเพื่อค้นให้พบว่าตัวตนที่แท้จริงของโก๋กาแฟนั้นเป็นอย่างไร?
เราสรุปร่วมกันว่าเราคือ “คนธรรมดา” ที่ชอบอะไรแบบ “เรียบ” และ “ง่าย” 
จากที่เคยคิดว่าโลกของธุรกิจ อาจต้องมีการแสดง ..กระทั่งต้องมีศิลปะของการแสดง
เราเปลี่ยนแนวคิดกลับเป็นการพยายามเรียนรู้ใน “ศิลปะของการไม่แสดง” คือพยายามเป็นตัวเองให้ได้มากที่สุด โดยไม่พยายามเป็นให้เหมือนอย่างใครๆ

นับจากวันนั้นเราได้ยึดมั่นในแนวทางของตัวเอง คือการเป็นคนธรรมดา เป็น”ร้านกาแฟธรรมดา”ตลอดมา
..ไม่พยายามโฆษณา แต่ตั้งใจทำงาน และคอยสื่อสารให้โลกเข้าใจเราในแบบที่เราเป็น

เรามีสุขมากขึ้น กระวนกระวายใจน้อยลง 

เหนือไปกว่านั้น ..สิ่งที่นายินดีที่สุดอย่างหนึ่งก็คือ
เราพบว่ามีคนธรรมดาอยู่ไม่น้อยที่ค้นพบโก๋กาแฟ...และได้เป็นเพื่อนกันมาจนถึงทุกวันนี้