ReadyPlanet.com
bulletเราอยู่ที่นี่ .. เรามีกาแฟดีอยู่ที่บ้าน
dot
Member Login
ชื่อผู้ใช้ :
รหัสผ่าน :
เข้าสู่ระบบอัตโนมัติ :
bullet ลืมรหัสผ่าน
bullet สมัครสมาชิก
dot
bulletวิธีการสั่งซื้อและเงื่อนไข
bulletยืนยันการชำระเงิน
dot
Shopping cart
dot
จำนวน : 0 ชิ้น
ราคา : 0.00บาท
bullet ดูสินค้า
bullet ชำระเงิน
bulletผลตรวจวิเคราะห์คุณภาพทางห้องปฏิบัติการ
bulletชงกาแฟง่ายๆ ด้วยตัวเอง
dot
Search


  [Help]
dot


โก๋ครบโหล (14) ปีที่14 ท่านรู้ได้อย่างไรว่ามันเป็นโชคร้าย?

โก๋ครบโหล (14 ) ปีที 14 ท่านรู้ได้อย่างไรว่ามันเป็นโชคร้าย?

 

ผมและปุ๊กเริ่มไม่สนุกกับการทำร้านกาแฟเสียแล้ว!

ต้นปี 2560...เรารู้สึกว่าคนในร้านจำนวนหนึ่งไม่มี แรงบันดาลใจ หรือที่เรียกว่า passion และโรคขาด passion ก็เป็นโรคติดต่อชนิดหนึ่งซึ่งสามารถลามจากคนหนึ่งไปยังอีกคนหนึ่งได้อย่างง่ายดาย ผมเริ่มเห็นบรรยากาศอยู่กันไปวันๆ ไม่รักษาระเบียบวินัย ไม่สนใจใฝ่หาความรู้ เวลาไม่พอใจเพื่อนร่วมงานคนไหนก็จะนินทาว่ากล่าว ใช้คำและอารมณ์ที่รุนแรงโต้ตอบใส่กัน ผมต้องคอยออกกฏอย่างโน้นอย่างนี้ขึ้นมาเพื่อควบคุมให้งานยังเดินหน้าได้ แต่กฏระเบียบก็เหมือนดาบสองคม ในอีกด้านหนึ่งมันสร้างความอึดอัดคับข้องใจและความหวาดระแวงซึ่งกันและกันมากขึ้น ผมพยายามปรับความเข้าใจแต่ก็ไม่ได้ผล เขาไม่มีความสุข ผมก็ไม่มีความสุข เรายังคงมาทำงานแต่ก็ทำกันไปเพียงเพราะว่ามันเป็นงาน เป็นแหล่งรายได้

ผมไม่เคยจริงจังกับการคอยควบคุมการใช้โทรศัพท์มือถือระหว่างทำงานของ Staff แต่นับวันยิ่งเห็นเด็กๆเล่นกันหนักขึ้นจนลูกค้าเดินเข้าร้านก็ไม่ค่อยจะมองเห็นกัน พอออกกฏห้ามเล่นระหว่างทำงาน ก็จะใช้วิธีแอบเล่นเวลาที่เราไม่อยู่ มีครั้งหนึ่งผมสอบสวนจนยอมรับว่าแอบเล่นระหว่างงานกันทุกคน ผมก็เลยออกใบเตือนให้ทั้งร้าน จากนั้นผมก็ไม่ค่อยกล้าทิ้งหน้าร้านไปไหนเพราะห่วงลูกค้าและคอยเฝ้าให้ลูกน้องเกรงใจ ฝ่ายลูกน้องก็อึดอัดรำคาญ รู้สึกว่าถูกคอยจับผิดตลอดเวลา

 

เรื่องการพัฒนาระบบงานอะไรภายในร้านนั้นไม่ต้องถามถึงแค่ประคองขายกันไปวันๆได้ก็เก่งแล้ว

 

ร้านโก๋ไม่เคยเป็นอย่างนี้ นี่ไม่ใช่ร้านโก๋ของผม! และถ้าหากมันเป็นร้านโก๋ต่อไปไม่ได้ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องอดทนทำมันต่อไป เราเลือกทำโรงคั่วอย่างเดียวก็อยู่ได้ไม่เดือดร้อน ผมคิดอย่างนั้น จะเรียกว่าอารมณ์ติสท์ขึ้นก็ได้

 

เมื่อสถานการณ์ดำเนินมาถึงจุดหนึ่ง ผมรู้สึกว่าเราต้องตัดสินใจ เลือก ว่าจะทำร้านต่อไปหรือเลิกทำไปเลย?  ระหว่าง ความเบื่อ กับ ความรัก นั้นเลือกยากจริงๆ

 

ในที่สุด เรายังเลือกจะทำร้านต่อเพราะคิดว่าจะยอมแพ้ให้กับปัญหาแค่นี้ไม่ได้ ขอลองอีกสักตั้งก็แล้วกันถ้าถึงที่สุดแล้วยังไม่ดีขึ้นก็จะขอยอมแพ้โดยดี

 

หลังจากนั้นก็มีเหตุต่างๆให้ผมกับพนักงานหลายคนต้องแยกย้ายแยกทางจากกันไป เขาเองก็คงรู้สึกกดดันไม่น้อยที่ต้องอยู่ภายใต้กรอบกำหนดที่เราสร้างให้ การถอยตัวแยกจากกันก็คงเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทั้งสองฝ่าย

 

มีพนักงานเก่าเหลืออยู่ 3 คน ซึ่งทั้งหมดเป็นคนที่คุยกันได้และมีดีเอ็นเอโก๋อยู่อย่างเข้มข้น..เราตกลงเริ่มต้นกันใหม่ ค่อยๆหาคนมาเสริมทีมให้เต็มอัตรา ถึงจะต้องเหนื่อยขายเหนื่อยสอนงานก็ให้อดทนกันไป เราค่อยๆคัดคน ค่อยๆปลูกฝัง DNA กันใหม่ ผมรู้แล้วว่าไม่มีทางที่ใครจะสามารถเปลี่ยนตัวตนของใคร เราทำได้อย่างมากก็เพียงอ่านให้ออกว่าเขาคือน้ำหรือน้ำมัน แล้วก็ตัดสินใจรับเฉพาะคนที่เป็นน้ำเข้ามาร่วมทีม ถ้าหากรู้ว่าไม่ใช่ก็อย่าไปฝืนเพราะสุดท้ายก็จะกลายเป็นความทุกข์ยากของทุกคน

กลับมาสร้างร้านโก๋ขึ้นใหม่อีกครั้ง!

-------

ขณะที่โก๋อยู่ในระหว่างสร้างบ้านแปงเมือง ปรีดาก็อยู่ในช่วงเติบใหญ่ เราได้ทีมงานซึ่งล้วนแต่เป็นสาว Food Science ที่มาจากโรงงานไวน์ที่ปิดตัวไปอย่างเงียบๆแห่งหนึ่ง หลังจากฝึกฝนจนปรับตัวให้เข้ากับกาแฟได้สักระยะเราก็เริ่มมีโครงการท้าทายฝีมือคือ โครงการ Preda Procesor Project โดยการให้คำปรึกษาของครูหนม’  รศ.ดร.วันเพ็ญ จิตรเจริญ

 

ไอเดียของเราเกิดจากการตั้งโจทย์ว่า เราสามารถจะแปรรูป (Process) กาแฟไทยทั่วไปให้เกิดคุณภาพที่สูงขึ้นทั้งด้านความสะอาด (Clean) และกลิ่นรสที่มีเอกลักษณ์ชัดเจนจนถึงกับเป็นกาแฟพิเศษได้หรือไม่ เราคั่วกาแฟกันมานานแต่ไม่เคยลงไปจัดการตั้งแต่ขั้นตอนหมักหรือตากเลย ดังนั้นนี่จึงเป็นการผจญภัยสู่ดินแดนที่แปลกใหม่อีกครั้งหนึ่งของเรา ครูหนมแนะนำและกำหนดเทคนิคการหมักกาแฟขึ้นมาหลายๆแบบเพื่อทดลองดูแนวโน้มความเป็นไปได้ จากนั้นเราจึงช่วยกันคัดเลือก Process ที่จะใช้ทำการผลิตจริงขึ้นมาคือSemi-Carboic Maceration 

 

เราส่งทีมงานขึ้นดอยหลายครั้งเพื่อเก็บข้อมูลและซื้อกาแฟเชอร์รี่ เราสร้างโรงตากเป็นการเฉพาะขึ้นที่หน้าโรงคั่ว มีงาน Lab ทดสอบค่ากรด น้ำตาล และแอลกอฮอล์ที่ต้องทำกันหามรุ่งหามค่ำในช่วงหมักกาแฟก่อนตาก ทุกคนทุ่มเทกันจนในที่สุดก็ได้สารกาแฟ Green Bean ที่ให้กลิ่นรสที่มีสะอาดและมีเอกลักษณ์ที่ชื่อ Yindee17 ซึ่งได้รับการตอบรับจากลูกค้าเป็นอย่างดี

 

ผลงานคราวนี้นอกจากจะเป็นการสร้างผลิตภัณฑ์ใหม่แล้วเรายังได้ความรู้หลายอย่างที่หาไม่ได้จากตำราเล่มไหนอีกด้วยอันจะเป็นการช่วยทำให้โครงการรับทดสอบสารกาแฟให้เกษตรกรทั่วประเทศ โดยไม่คิดค่าใช้จ่าย ของเรามีทั้งประสิทธิภาพและประสิทธิผล..คือเป็นประโยชน์แก่วงการกาแฟส่วนรวมได้มากขึ้นไปเรื่อยๆ

 

----

กลางปี 60 ผมและปุ๊กได้รับโอกาสให้ไปร่วมเป็นวิทยากรในงานอบรมสัมมนาเกษตรกรผู้ปลูกกาแฟซึ่งจัดโดยอุตสาหกรรมจังหวัดแม่ฮ่องสอน  ภารกิจที่เราได้รับก็คือการให้มุมมองเกี่ยวกับโลกกาแฟในปัจจุบันทั้งเรื่องของสภาพตลาดและเทคโนโลยีที่เกี่ยวข้องในการผลิตกาแฟ ตลอด 6 ชั่วโมง ผมคุยกับพี่น้องให้เห็นถึงความจำเป็นในการสร้างกาแฟให้มีคุณภาพสูง เพื่อการันตีความมั่นคงของกิจการทั้งยังสามารถเรียกลูกหลานที่พลัดหลงไปทำงานต่างเมืองให้กลับบ้านมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันได้  หลังจบการสัมมนา หลายคนเริ่มเข้าใจถึงความหมายของคำว่าคุณภาพและสามารถแยกแยะถึงกาแฟดีกาแฟเลวเป็น เมื่อเห็นภาพปัจจุบันได้ชัดขึ้น ภาพอนาคตก็พลอยแจ่มใสตามไปด้วย พี่น้องมั่นใจและมีไฟที่จะรวมตัวเพื่อพัฒนากาแฟไปพร้อมๆกันทั้งกลุ่มทั้งจังหวัด เราสองคนดีใจมากที่ได้ทำประโยชน์ในครั้งนี้

หลังจากนั้นอีกสามเดือน แม่ฮ่องสอนก็จัดงานใหญ่เพื่อเปิดตัวกาแฟของจังหวัด โดยเชิญทั้งสื่อมวลชนและผู้ค้ากาแฟรายใหญ่ๆมาร่วมชิมกาแฟของพวกเขา ทั้ง Hillkoff, Wawee , Salotto และปรีดา มีการคั่วและชิมเพื่อประเมินคุณภาพของกาแฟโดย Q Grader ที่เชี่ยวชาญจากสถาบัน Torch พวกเขาสรุปกันว่ากาแฟแม่ฮ่องสอนมีคุณภาพที่ดีอยู่ในขั้นกาแฟพิเศษอยู่หลายตัว คนทำกาแฟดีๆเหล่านี้เองที่จะช่วยพาเพื่อนๆให้ก้าวหน้าตามกันไป ขณะชิมกาแฟผมก็คิดไปพลางว่าถ้าแต่ละโครงการผลักดันของรัฐมีคนทำงานที่มีวิสัยทัศน์และทุ่มเทเต็มตัวอย่างที่ ดร.ชาตยา และทีมงานทำให้เราเห็นในคราวนี้ กาแฟไทยน่าจะไปได้ไกลกว่าจุดที่เป็นอยู่นี้อย่างแน่นอน

แม่ฮ่องสอนโมเดลนี้น่าสนใจมาก และเราก็ภูมิใจที่ได้มีส่วนร่วมกับพวกเขา!

-----

จู่ๆผมนึกถึงนิทานจีนเรื่องหนึ่งขึ้นมา

มีชายชราคนหนึ่ง เขามีทั้งลูกชายที่ดีและม้าที่ดีอยู่ 1 ตัว ม้าตัวนี้สามารถทำงานได้ทุกอย่างทั้งเดินทาง ขนของ แม้กระทั่งทำนา เพื่อนบ้านของเขาต่างก็ชื่นชมที่ชายชรามีพร้อมสรรพ

อยู่มาวันหนึ่ง จู่ๆม้าที่แสนดีได้เตลิดหนีไปจากคอก เขาจึงไม่มีม้าเหลืออยู่เลย

เมื่อเพื่อนบ้านทราบข่าวก็มาหาชายชราและกล่าวว่าท่านนี้ช่างโชคร้ายจริงๆ อยู่ดีๆม้าก็มาหายไปเช่นนี้

ชายชราได้ยินก็บอกว่าท่านรู้ได้อย่างไรว่ามันเป็นโชคร้าย?”

 …หลังจากม้าหายไป 1 สัปดาห์ ม้าของเขาก็กลับมา มันหิวโหย ไม่ถนัดอยู่ในป่าและได้พาเพื่อนม้ามาอีกถึง 12 ตัว! แน่นอนว่าพอเพื่อนบ้านทราบข่าวก็มายินดีกับเขาพร้อมกับพูดว่าท่านนี้ช่างโชคดีเสียเหลือเกิน

ชายชราก็ถามเพื่อนบ้านกลับว่าท่านรู้ได้อย่างไรว่านี่คือโชคดี?”

…2 เดือนต่อมา ลูกชายคนเดียวก็ถูกม้าป่าสลัดตกลงจากหลังม้าจนขาหัก เพื่อนบ้านทราบข่าวก็มาแสดงความเสียใจกับชายชรา …”ท่านช่างโชคร้ายเสียจริงแต่ชายชราก็รำพึงถ้อยคำแบบเดิมว่าท่านรู้ได้อย่างไรว่านี่คือโชคร้าย?”

ผ่านไปไม่นาน มีประกาศเกณฑ์ให้คนหนุ่มไปเป็นทหารเพื่อออกรบ ชายหนุ่มในหมู่บ้านต่างถูกเกณฑ์ไปเหลือเพียงเด็ก คนแก่ และผู้หญิง และลูกชายขาพิการของชายชรา!

ชายชรายังคงรำพึงออกมาเช่นเดิมว่าเราจะรู้ได้อย่างไรว่านี่คือโชคดีหรือโชคร้าย?”

 

---

 

ผมผ่านสถานการณ์ทั้งเครียด หดหู่ สิ้นหวัง ท้าทาย ฝ่าฟัน และเปี่ยมหวังเปี่ยมสุข ภายในเวลาเพียงแค่ห้วงปี แน่นอนว่าเราไม่อยากเจอทุกข์ เราอยากพบแต่เรื่องดี เรื่องที่สมหวัง เราต้องการประสบแต่ความสำเร็จเสมอ แต่ความจริงก็คือ ชีวิตไม่มีทางไหนง่าย ตอนจบของเหตุการณ์อันสุขสันต์อาจเป็นบทเริ่มต้นของความยากลำบากอันแสนสาหัสบทใหม่ก็ได้

เมื่อมองเห็นภาพของกระแสขึ้นลงราวกับคลื่นน้ำของชีวิตคนเช่นนี้เราจะไม่เผลอปล่อยใจให้ประมาทไม่ว่าจะวันสุขหรือวันทุกข์!  เมื่อดีก็จะไม่ดีใจเกินไป เมื่อยากก็จะไม่เศร้าหดหู่จนไม่เป็นอันใช้ชีวิต

 

ทีมโก๋ค่อยๆเพิ่มจำนวนขึ้นมาอย่างช้าๆด้วยการคัดเลือก Staff อย่างระมัดระวังรอบคอบของเรา ผมใช้ดีเอ็นเอของโก๋ และการเข้าถึงคุณค่าของคำว่าธรรมดาเป็นพิเศษเป็นเกณฑ์สำคัญที่พิสูจน์ว่า เขาเป็นคนแบบเดียวกับเราหรือไม่?

 

ตั้ม เน็ต มิว และอิ่มเป็นแกนนำช่วยกันคิดงานแบบเน้นการวางระบบงานที่ดียิ่งขึ้น มีการปรับปรุงหลักสูตรการสอนทักษะงานให้เป็นระบบและมีประสิทธิภาพกว่าเดิม เด็กๆเหล่านี้ถึงกับขอเป็นผู้ออกแบบหลักสูตรและข้อสอบกันขึ้นมาใหม่ แรงบันดาลใจ (Passion) ในกาแฟที่เริ่มกลับมาอีกครั้งนั้น แท้ที่จริงต้องมีแรงบันดาลใจในผู้คนเป็นฐานที่สำคัญยิ่งกว่า เราสร้างโครงการพิเศษที่ชื่อว่า Mr.Bean ซึ่งกำหนดให้มีการสอนความรู้พื้นฐานของกาแฟ การรู้จักผลิตภัณฑ์ของโรงคั่วตัวเองเพื่อสามารถช่วยเหลือให้ลูกค้าเลือกเมล็ดกาแฟได้ตรงกับความต้องการ หากโครงการนี้ประสบผลสำเร็จ บาริสต้าร้านโก๋ก็จะมีฐานะเป็นผู้ให้คำปรึกษาการดื่มกาแฟให้กับลูกค้าขึ้นอีกฐานะหนึ่งนี่จึงเป็นแสงแห่งความหวังของเราอีกครั้ง

 

ทุกคนให้ความสำคัญกับการมีภราดรภาพ คือเราไม่เลือกที่รักมักที่ชังหรือแบ่งกลุ่มแบ่งฝ่าย ไม่แก้ปัญหาต่างๆอย่างตามใจตามอารมณ์ เสียงหัวเราะและรอยยิ้มเริ่มกลับคืนสู่บ้านอีกครั้ง ทุกครั้งผมกับปุ๊กเดินเข้าร้านก็มีเสียงสวัสดีทักทายอย่างสดใสของน้องๆที่เปรียบเหมือนลูกหลานไปแล้ว คนโรงคั่วและคนร้านโก๋เดินไปมาหาสู่กันอย่างสะดวกสบายใจ เมื่อเรามีความสุขลูกค้าก็คงสัมผัสถึงความสุขเช่นกัน ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่าที่ผมรู้สึกว่าลูกค้าเองก็ยิ้มแย้มกว้างขวางกว่าแต่ก่อน

 

ร้านโก๋กลับมาเป็นห้องรับแขกอันอบอุ่นของเมืองลำปางอีกครั้ง...ถึงแม้ไม่มีใครสามารถพูดคำว่าตลอดไปได้ แต่อย่างน้อยผมก็ดีใจที่ขณะนี้มันกำลังเป็น

 

เราไม่มีทางรู้ได้เลยว่าสายลมแห่งกาลเวลาจะพัดพาให้เราไปพบเจอกับอะไรต่อไปอีก เรื่องดี? หรือเรื่องร้าย? สิ่งแน่นอนสามารถกลับเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอนได้ทุกเวลา ทุกคนต่างก็ปรารถนาว่าตัวเองจะประสบโชคดีมากกว่าโชคร้าย แต่อย่างไรก็ตาม ผมมีความเชื่ออยู่อย่างลึกซึ้งว่าเหตุที่ดี ย่อมให้ผลที่ดี

 

สิ่งดีที่สุดที่องค์กรหนึ่ง หรือบ้านหลังหนึ่งจะพึงสร้างขึ้นมาเป็นเสาหลักของมันนั้นก็คือ ความรักและความเมตตา ผมจะเล่าให้ทุกคนฟังเรื่อง พรหมวิหาร ที่เป็นเสมือนจิตวิญญาณของที่นี่ ความรักและปรารถนาดีต่อกันและกันนี่เองที่เป็นเหตุดีอันจะนำมาซึ่งผลดีในที่สุด กาแฟร้านเราจะอร่อยหรือไม่ก็ขึ้นอยู่พรหมวิหารนี้

 

พูดมาถึงจุดนี้ก็รู้สึกว่าตัวเองนั้นคล้ายกับเป็นชายมีอายุคนหนึ่งไปเสียแล้ว

 

จากจุดเริ่มต้นผมฝันถึงธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ มีความสำเร็จต่างๆนานา ต่อมาเริ่มเข้าใจว่ามายาเหล่านี้เองที่บดบังหนทางในการเข้าถึงซึ่งการเป็นร้านกาแฟที่แท้จึงปรับวิถีของตนให้เข้ารูปรอยได้มากขึ้นเรื่อยๆ ถึงวันนี้กลับค้นพบอีกครั้งว่าสัจจธรรมนั้นดำรงอยู่ในทุกสิ่ง เมื่อสามารถรักษาเอกภาพเอาไว้ ชีวิตและความหวังก็จะยังคงตั้งอยู่ได้ เราพึงระมัดระวังให้ความสำคัญกับการรักษาสมดุลภายในตัวเองให้ดีไว้เสมอ ประมาทเมื่อใดก็อาจต้องพบกับจุดจบได้ทุกเมื่อ

 

จากจุดที่ยืนอยู่นี้ผมมองเห็นต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่เพิ่งกลับมาคิดมีชีวิตอีกครั้ง พร้อมกับภารกิจให้ร่มเงาปกป้องต้นหน่อเล็กๆของมันเพื่อการสืบเผ่าพันธุ์ตามวิถีธรรมดาของโลก

 

ไม่มีโชคดีหรือโชคร้าย...

 

มีแค่การดำเนินไป

 




โก๋ครบโหล

โก๋ครบโหล(1) ปีที่หนึ่ง ..หัดชง
โก๋ครบโหล(2) ปีที่สอง รักระหว่างรบ
โก๋ครบโหล (3) ปีที่สาม ตะลุยเขาวงกต
โก๋ครบโหล (4.1) ปีที่สี่ โก๋รีแบรนด์ และกำเนิดปรีดา (ตอน 1)
โก๋ครบโหล (4.2) ปีที่สี่ โก๋รีแบรนด์ และกำเนิดปรีดา (ตอน 2)
โก๋ครบโหล (5) ปีที่ห้า สร้างรหัสพันธุกรรม
โก๋ครบโหล (6) ปีที่หก Red Ocean
โก๋ครบโหล (7) ปีที่เจ็ด อำลาสวนดอก
โก๋ครบโหล(8) ปีที่แปด ห้องรับแขก
โก๋ครบโหล (9) ปีที่เก้า กระบวนท่าเดียวหนึ่งหมื่นครั้ง
โก๋ครบโหล (10) ปีที่สิบ ธรรมดาเป็นพิเศษ
โก๋ครบโหล (11) ปีที่สิบเอ็ด ปลูกต้นไม้ให้หนองน้ำ
โก๋ครบโหล(12) กลับบ้าน...สร้างโรงคั่วปรีดา
โก๋ครบโหล (13) ปีที่13 การกลับมาของเต่า