ReadyPlanet.com
bulletเราอยู่ที่นี่ .. เรามีกาแฟดีอยู่ที่บ้าน
dot
Member Login
ชื่อผู้ใช้ :
รหัสผ่าน :
เข้าสู่ระบบอัตโนมัติ :
bullet ลืมรหัสผ่าน
bullet สมัครสมาชิก
dot
bulletวิธีการสั่งซื้อและเงื่อนไข
bulletยืนยันการชำระเงิน
dot
Shopping cart
dot
จำนวน : 0 ชิ้น
ราคา : 0.00บาท
bullet ดูสินค้า
bullet ชำระเงิน
bulletผลตรวจวิเคราะห์คุณภาพทางห้องปฏิบัติการ
bulletชงกาแฟง่ายๆ ด้วยตัวเอง
dot
Search


  [Help]
dot


เส้นทางสายไหน(1) เฮือกสุดท้ายในดงท้อ

เส้นทางสายไหน(1) เฮือกสุดท้ายในดงท้อ


เคยมีคนถามว่าไม่ท้อหรือที่ร้านเกือบเจ๊ง ทนทำอยู่ได้ยังไงตั้งหลายปีกว่าที่ร้านจะเริ่มจะมีกำไร ไม่ขาดทุน?

ตอบตามตรงว่า ท้อครับ แต่ที่ยังทนสู้ต่อก็เพราะว่าเดิมพันมันสูง

หากผมเลิก (ณ วันที่เงินทุนจวนเจียนจะหมด) เราก็อาจจะยังพอเหลือเงินติดตัวกันอยู่บ้าง โดยผมก็กลับมาเริ่มนับหนึ่งใหม่กับงานมนุษย์เงินเดือน มีรายได้ประจำแน่นอน...ซึ่งก็ไม่ได้มีอะไรเสียหาย แต่ต้องยอมรับว่าร้านโก๋กาแฟที่เป็นเหมือนกับต้นไม้ที่ลงทุนปลูกมานานก็จะถูกโค่นลงไป หมดโอกาสออกดอกออกผลให้เห็น ยิ่งไปกว่านั้น...ผมและภรรยาอาจต้องถูกกระแสลมแห่งอาชีพมนุษย์เงินเดือนพัดพาให้ห่างเหินกันออกไป ซึ่งไม่ใช่ชีวิตครอบครัวแบบที่ผมต้องการ

หากผมสู้ต่อ ผมอาจจะได้ร่มเงา ดอกผลเป็นรางวัล ชีวิตเดินหน้าต่อไปได้จากฐานที่ลงแรงลงสมองไปมากแล้ว เราจะยังสามารถมีชีวิตเรียบๆอยู่ในบ้านเมืองที่สงบพอสมควรอย่างลำปางกันต่อไป

ถามว่าแล้วจะตัดสินใจไปทางไหน? จะหยุดหรือไปต่อ?

ที่วันนั้นตัดสินใจสู้ต่อก็เพราะยังเห็นหนทางว่าไปได้ และเชื่อว่าปลายอุโมงค์นั้นคงอยู่ห่างไปอีกไม่ไกล ทนอีกนิดอีกอึดใจก็อาจจะไปถึง

การประเมินหนทางว่ายังมีความเป็นไปได้หรือไม่นั้นสำคัญมาก เพราะว่าต้องใช้การประเมินสถานการณ์รอบตัวและแนวโน้มในอนาคตที่เป็นไปได้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของตลาดกาแฟที่เรายังเห็นว่ามีคนทานกาแฟเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ยังมีช่องว่างในพื้นที่อยู่มากพอเพราะว่ายังไม่มีร้านกาแฟเจ้าใดที่ตอบโจทย์คนในพื้นที่ได้จริง ฯลฯ 

แต่เหตุผลสำคัญที่สุดที่ทำให้เชื่อว่าเรายังไปได้คือ เรารู้แล้วว่าเราผิดพลาดที่จุดใด และการแก้ไขก็ได้ดำเนินไปพอสมควรแล้ว

ความรู้สึกที่สัมผัสถึงปัญหา หนทางแก้ปัญหา และผลตอบรับที่เริ่มกลับมานั้นมันทำให้เกิดผลลัพธ์รวมเป็นสัมผัสแห่ง “ทางรอด” ที่ถามหามานาน...ผมไม่แน่ใจนักว่าจะสามารถเรียกสิ่งนี้ว่า “สัญชาติญาณ”ได้หรือเปล่า? ..แต่ผมคงต้องเรียกมันว่าอย่างนั้น

สัญชาตญาณไม่ได้เกิดขึ้นมาลอยๆ แต่มันเป็นผลเนื่องจากเหตุและปัจจัยบางอย่างผสมรวมเข้ากับประสบการณ์ชีวิตของแต่ละคน

สัญชาติญาณว่าทางรอดยังมีอยู่ไม่ไกล คือคำตอบสุดท้ายในการตัดสินใจของผม

..คล้ายๆกับการค้นพบเข็มทิศในป่าดิบ ..

เรารู้แล้วว่าหากกล้าที่จะอดทนไปตามทางในเข็มทิศนี้อีกนิด เราอาจจะมีชีวิตรอดเหลือกลับมาเล่าความหลังให้ลูกหลาน!

แต่ก็อย่างที่เล่ามา...วันนั้นมันเป็นเฮือกสุดท้ายในดง
ท้อของผมจริงๆ!

 




เส้นทางสายไหน

เส้นทางสายไหน (2) คำตอบอยู่ที่นี่
เส้นทางสายไหน (3) กาแฟขม?
เส้นทางสายไหน(4)คนไม่สำคัญนั้นสำคัญ
เส้นทางสายไหน(5)ความรักในอาชีพ
เส้นทางสายไหน(6) โยนลูกบอลไปยังที่ว่าง!
เส้นทางสายไหน(7) “สันโดษ” คาถาเด็ด
เส้นทางสายไหน(8) ผลิตภัณฑ์ที่ยอดเยี่ยม!
เส้นทางสายไหน(9) คู่ต่อสู้
เส้นทางสายไหน(10) ความสูญเสีย
เส้นทางสายไหน(11) กาแฟกับวัตถุนิยม
เส้นทางสายไหน(12) ไม่เอ่ย ไม่ปล่อย?
เส้นทางสายไหน(13) ลูกค้าเคยเป็นพระเจ้า
เส้นทางสายไหน(14) ที่ชงกาแฟมิใช่เครื่องจักร ..ที่ชงกาแฟคือ "คน"
เส้นทางสายไหน (17) ฟันเคียวฉับลงไป!
เส้นทางสายไหน (18) จุดไม่ขาย
เส้นทางสายไหน (19) แบรนด์บ้าน
เส้นทางสายไหน(20) เป็นให้จริงในสิ่งที่พูด’เสมอ’
เส้นทางสายไหน(21) นายทุนคุณแม่
เส้นทางสายไหน(22) หนึ่งอาทิตย์หนึ่งคำถาม
เส้นทางสายไหน(23) คณิตศาสตร์ของกาแฟ
เส้นทางสายไหน(24) งานที่มีแต่เราเท่านั้นที่ทำได้
เส้นทางสายไหน(25) สิ่งที่ดีที่สุด ณ ขณะนี้
เส้นทางสายไหน(26) กากกาแฟร่วมบุญ
เส้นทางสายไหน(27) บทสนทนาอันอบอุ่น