ReadyPlanet.com
bulletเราอยู่ที่นี่ .. เรามีกาแฟดีอยู่ที่บ้าน
dot
Member Login
ชื่อผู้ใช้ :
รหัสผ่าน :
เข้าสู่ระบบอัตโนมัติ :
bullet ลืมรหัสผ่าน
bullet สมัครสมาชิก
dot
bulletวิธีการสั่งซื้อและเงื่อนไข
bulletยืนยันการชำระเงิน
dot
Shopping cart
dot
จำนวน : 0 ชิ้น
ราคา : 0.00บาท
bullet ดูสินค้า
bullet ชำระเงิน
bulletผลตรวจวิเคราะห์คุณภาพทางห้องปฏิบัติการ
bulletชงกาแฟง่ายๆ ด้วยตัวเอง
dot
Search


  [Help]
dot


เส้นทางสายไหน(12) ไม่เอ่ย ไม่ปล่อย?

เส้นทางสายไหน(12) ไม่เอ่ย ไม่ปล่อย?

เมื่อสิบปีที่แล้ว ผมเคยทำร้านกาแฟที่เงียบเหงา ด้วยบรรยากาศการทำงานที่เงียบเหงา ในวันนั้นเราเหมือนกับอยู่กันไปวันๆ ทั้งๆที่ผมทำโน่นทำนี่เหนื่อยแทบตายตั้งแต่วิ่งหาลูกค้า แจกโบร์ชัวร์ คูปองส่วนลด แล้วก็วิ่งวุ่นรับงานนอกเพื่อหาเงินสดมาอุดส่วนที่ขาดทุนสะสม ทั้งที่เราทุ่มเทขนาดนี้ แต่ลูกน้องก็ไม่เห็นว่าจะกระตือรือร้น เขาแค่ปัดกวาด เช็ดถูร้านกันตามสมควร จากนั้นก็นั่งรอลูกค้าไปเรื่อยๆ...ผมเองก็ไม่ว่ากล่าวอะไร (ออกจะรู้สึกเกรงใจลูกน้องที่เราไม่สามารถทำให้มีลูกค้าเดินเข้าร้านเสียอีก)

เมื่อเจ้าของเห็นความเฉื่อย
ชา เห็นความหย่อนยานในองค์กร แต่ก็ยังนิ่งเฉยไม่ยอมปรับปรุงแก้ไขก็เท่ากับเขายอมรับสิ่งเหล่านั้นให้เป็น “วัฒนธรรม” และแนวโน้มของระดับความรุนแรงของเหตุการณ์ทำนองนี้มักจะเป็นไปในทิศทางที่ “ถดถอย” ลงไปเรื่อยๆ...คงเหมือนทำนองเดียวกับบ้านที่ไม่ได้ปัดกวาดเช็ดถูที่นับวันก็จะมีแต่สกปรกไปตามเวลา

สมัยนั้นผมปล่อยให้วินัยหย่
อนยานด้วยการ “ไม่จัดการ” และปล่อยให้สถานการณ์แย่ลงถึงระดับที่เกือบจะแก้ไขไม่ได้! คนที่เคยขยันก็เริ่มกลายเป็นคนขี้เกียจบ้าง คนที่เคยขี้เกียจแล้วเราไม่ต่อว่าก็ยกระดับความขี้เกียจขึ้นไปเป็นการ “แหกคอก” ออกมาทำเรื่องอื่นๆ เช่นการชงกาแฟแบบตามใจฉัน หรือธุระของฉันนั้นต้องมาก่อนงาน ฯลฯ

เมื่อผมเปลี่ยนวิธีการทำงาน
ของตัวเองจาก “ไม่เอ่ย” เป็น “ไม่ปล่อย” ทันทีที่เห็นความไม่ถูกต้องเกิดขึ้น และไม่ยอมให้เรื่องที่ต้องจัดการนั้นทอดเวลาเนิ่นนานไปจนเกินการณ์ ร้านที่เคยเฉื่อยชาก็กลับมาเป็นร้านที่มีชีวิตชีวาขึ้นมา พวกเรามีระเบียบวินัยมากขึ้นเพราะความเข้มงวดกวดขัน ทุกคนขยันใกล้เคียงกันจนไม่มีใครรู้สึกว่าถูกเพื่อนเอาเปรียบ ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาที่ไม่มีลูกค้าก็ไม่มีใครนั่งเล่นมือถือฆ่าเวลาเพราะมีงานจัด งานเตรียม งานพัฒนาร้านรอให้ทำอีกมาก

ยิ่งไปกว่านั้น ผมรู้สึกว่าการ "ไม่ปล่อย" กลับได้ช่วยเพิ่มความยอมรับ
นับถือ และความเชื่อใจที่พนักงานมีต่อผู้จัดการขึ้นมากมาย...ความสัมพันธ์เช่นนี้คือความแข็งแกร่งขององค์กรอย่างไม่ต้องสงสัย!

ประเด็นสำคัญอยู่ตรงที่ว่า ..เรารู้หรือยังว่าอะไรคือค
วามไม่ถูกต้อง? อะไรคือสิ่งที่เราจะ”ปล่อยไม่ได้?”

เมื่อค้นจนรู้แล้วว่ามันคือ
อะไร ก็จัดการไปด้วยสำนึกทุกขณะว่า “ทุกการกระทำและไม่กระทำของเรานั้นคือ การสร้างบรรทัดฐานขององค์กร

ด้วยความเป็นร้านที่มีวินัย
เท่านั้นจึงจะสามารถเป็นร้านที่อยู่รอดได้..โดยเริ่มจากตัวเจ้าของร้านนั่นแหละ

“สาบสูญ?“ หรือว่า “อยู่รอด?” อยู่ที่เราจะเลือก
"ไม่เอ่ย?” หรือว่า “ไม่ปล่อย?” ก็อยู่ที่เราจะเลือกเช่นกัน

...........................

 

อาคม สุวัณณกีฏะ




เส้นทางสายไหน

เส้นทางสายไหน(1) เฮือกสุดท้ายในดงท้อ
เส้นทางสายไหน (2) คำตอบอยู่ที่นี่
เส้นทางสายไหน (3) กาแฟขม?
เส้นทางสายไหน(4)คนไม่สำคัญนั้นสำคัญ
เส้นทางสายไหน(5)ความรักในอาชีพ
เส้นทางสายไหน(6) โยนลูกบอลไปยังที่ว่าง!
เส้นทางสายไหน(7) “สันโดษ” คาถาเด็ด
เส้นทางสายไหน(8) ผลิตภัณฑ์ที่ยอดเยี่ยม!
เส้นทางสายไหน(9) คู่ต่อสู้
เส้นทางสายไหน(10) ความสูญเสีย
เส้นทางสายไหน(11) กาแฟกับวัตถุนิยม
เส้นทางสายไหน(13) ลูกค้าเคยเป็นพระเจ้า
เส้นทางสายไหน(14) ที่ชงกาแฟมิใช่เครื่องจักร ..ที่ชงกาแฟคือ "คน"
เส้นทางสายไหน (17) ฟันเคียวฉับลงไป!
เส้นทางสายไหน (18) จุดไม่ขาย
เส้นทางสายไหน (19) แบรนด์บ้าน
เส้นทางสายไหน(20) เป็นให้จริงในสิ่งที่พูด’เสมอ’
เส้นทางสายไหน(21) นายทุนคุณแม่
เส้นทางสายไหน(22) หนึ่งอาทิตย์หนึ่งคำถาม
เส้นทางสายไหน(23) คณิตศาสตร์ของกาแฟ
เส้นทางสายไหน(24) งานที่มีแต่เราเท่านั้นที่ทำได้
เส้นทางสายไหน(25) สิ่งที่ดีที่สุด ณ ขณะนี้
เส้นทางสายไหน(26) กากกาแฟร่วมบุญ
เส้นทางสายไหน(27) บทสนทนาอันอบอุ่น