ReadyPlanet.com
bulletเราอยู่ที่นี่ .. เรามีกาแฟดีอยู่ที่บ้าน
dot
Member Login
ชื่อผู้ใช้ :
รหัสผ่าน :
เข้าสู่ระบบอัตโนมัติ :
bullet ลืมรหัสผ่าน
bullet สมัครสมาชิก
dot
bulletวิธีการสั่งซื้อและเงื่อนไข
bulletยืนยันการชำระเงิน
dot
Shopping cart
dot
จำนวน : 0 ชิ้น
ราคา : 0.00บาท
bullet ดูสินค้า
bullet ชำระเงิน
bulletผลตรวจวิเคราะห์คุณภาพทางห้องปฏิบัติการ
bulletชงกาแฟง่ายๆ ด้วยตัวเอง
dot
Search


  [Help]
dot


Roast and Learn(11) ช่างเครื่อง ช่างคั่ว

Roast and Learn (11) ช่างเครื่อง ช่างคั่ว

 

ตอนเด็กๆเวลายืนมองพ่อทำงานอยู่หลังเครื่องกลึงผมจะรู้สึกว่างานช่างนี่ทำไมถึงช่างน่าเบื่อจริงๆ แค่กว่าจะตั้งชิ้นงานให้ได้ศูนย์ก็ใช้เวลานานมาก พ่อจะปรับหัวกลึงเข้าๆออกๆแล้วก็ใช้มือหมุนหัวกลึงเพื่อหาการส่ายของชิ้นงานอยู่อย่างนั้นจนกว่าจะพอใจ เราเองยังนึกสงสัยว่าแค่เตรียมของยังนานขนาดนี้แล้วกว่าจะเสร็จนี่มันต้องอีกนานขนาดไหน? ...เมื่อไหร่พ่อจะยอมไปกินข้าว?

พ่อซื้อเครื่องกลึงมาใช้ที่อู่เพื่อใช้ทำอะไหล่ตัวสำคัญๆซึ่งหาซื้อไม่ได้จากร้านอะไหล่รถ บางทีก็ใช้ดัดแปลงชิ้นส่วนเพื่อแก้ปัญหายากๆ รถที่มาซ่อมแต่ละคันจะมีปัญหาแตกต่างกันไป ถ้าหากช่างสามารถแก้ปัญหาได้จบในคราวเดียวก็จะช่วยทำให้ลูกค้าได้รถกลับคืนไปใช้เร็วขึ้น อู่ช่างจวบจึงเป็นที่นิยมชมชอบของเจ้าของรถทั่วไปในสมัยนั้นเพราะแก้ปัญหารถได้ดี และก็เร็ว ผมจำความได้ก็ชินกับบรรยากาศการทำโอทีกันจนดึกเพื่อเร่งงานให้ลูกค้าเป็นประจำ กว่าจะเสร็จกันก็สี่ห้าทุ่ม หากคืนไหนทำโอทีพ่อก็จะออกไปซื้อผัดไทกับโรตีกลับมาชวนลูกๆคนที่ยังไม่นอนให้มากินมื้อดึกกัน

ตอนเริ่มรับรถลูกค้า ช่างจะลองเดินเครื่องยนต์เบาสลับเร่ง พ่อในฐานะหัวหน้าใหญ่จะเข้ามายืนฟังเสียงเครื่องอยู่สักพักก็จะบอกกับช่างคนที่รับผิดชอบว่าน่าจะมีปัญหาที่จุดไหนให้ลองถอดออกมาดู ซึ่งจุดนี้ผมมาเข้าใจในภายหลังว่าน่าจะเป็นขั้นตอนที่สำคัญที่สุดก็ว่าได้ เพราะหากวิเคราะห์ปัญหาผิดก็จะเสียแรงถอดเครื่องไปเปล่าๆ ทั้งยังเสียเวลาเปล่าอีกด้วย หรือหากช่างเครื่องเอะอะก็เปลี่ยนอะไหล่ยกชุดเอาไว้ก่อนแทนที่จะสามารถแก้เฉพาะจุดที่เกิดปัญหา ลูกค้าก็อาจต้องเสียเงินมากโดยใช่เหตุ

ต้องอยู่กับมันมานานแค่ไหนถึงทำได้อย่างนั้น?

----------

ผมเรียนจบวิศวะมาก็จริงแต่เรื่องซ่อมรถนี่กลับแทบไม่ได้อะไรติดมาจากพ่อ เพราะแทบไม่ได้อยู่ช่วยงานอะไรที่อู่เลยเนื่องจากถูกส่งไปเรียนหนังสือที่กรุงเทพฯตั้งแต่เด็กจนเรียนจบมีงานทำก็อยู่นอกลำปางมาตลอด พอถึงตอนได้กลับมาลงหลักปักฐานที่บ้านเกิดอีกครั้ง พ่อก็ไม่อยู่สอนงานให้เสียแล้ว ผมมาคราวนี้แทนที่จะเป็นช่างกลับทำงานค้าขายของที่ใช้รับประทานได้ 


โรงคั่วกาแฟปรีดา ที่จริงก็คือ อู่ยนต์สุวรรณ เมื่อครั้งก่อน เรามีเครื่องคั่วกาแฟเป็นเครื่องมือสร้างกาแฟเพื่อส่งไปยังบ้านของผู้คนมากมาย กลิ่นน้ำมันเครื่องถูกแทนที่ด้วยกลิ่นควันกาแฟ ที่ยังคล้ายกันอยู่ก็คงจะเป็นกลิ่นเหงื่อ เวลาอยู่หน้าเครื่องที่มีหัวเตาเบิร์นเนอร์นี่มันร้อนไม่ใช่เล่น

หากมองเผินๆ งานคั่วกาแฟดูเป็นงานเดิมๆซ้ำๆ เราทำผลิตภัณฑ์ออกมาไม่กี่แบบจำแนกไปตามบุคลิกของรสชาติซึ่งก็สะท้อนไปตามรสนิยมและบุคลิกของผู้ดื่ม แต่เวลาผ่านมา 10 ปีแล้วผมยังไม่รู้สึกว่ามันน่าเบื่อยังไง เพราะทุกหม้อที่เราคั่วจะมีรายละเอียดของมันไม่ว่าจะเป็นสถานการณ์ ณ เวลานั้น หรือความท้าทายที่จะทำให้ได้ผลงานที่ดีกว่าเดิม ทุกครั้งที่เราชิมร่วมกันแล้วอุทานออกมาว่า “ว้าว!” นั้นเป็นสีสันชีวิตหลังการคั่วจริงๆ ...งานที่ดูน่าเบื่อที่จริงแล้วน่าสนุกมากๆเพราะรายละเอียดที่เราต้องมองต้องใคร่ครวญนี่แหละ ช่างจวบในตอนนั้นก็คงรู้สึกอย่างนี้

 

เมื่อการคั่วดำเนินมาถึงจุดหนึ่ง โมเลกุลน้ำที่อยู่ภายในเม็ดกาแฟถึงจุดเดือดและเกิดเป็นความดันสะสมจนกระทั่งถึงจุดที่เกิดการระเบิดตัวออกจากผิวเซลล์ของกาแฟทำให้เราได้ยินเป็นเสียงคล้ายป๊อปคอร์นแตกดังเปรี๋ยะๆๆ เรียกว่า First Crack มีหลายครั้งที่ผมรู้สึกว่าลักษณะของเสียงนั้นสามารถทำนายได้เลยว่าจะให้กาแฟที่มีกลิ่นรสดีหรือไม่?

“ทำไมเสียงเบาเกินไปถึงไม่ดีล่ะครับ?” ทีมงานคนหนึ่งถาม

“เสียงแตกตัวสะท้อนระดับของความดันที่เกิดขึ้นขณะนั้นซึ่งเป็นช่วงเริ่มต้นปฏิกิริยาเคมีสำคัญๆในกาแฟ ดังนั้นมันจึงเป็นตัวบอกเราว่าเคมีเกิดเร็วหรือช้าด้วยเช่นกัน”

“เสียงดังเกินไปก็เกิดแรงไป เสียงเบาไปก็เกิดกลิ่นรสน้อยไป ....เสียงพอดีๆแสดงว่าเกิดขึ้นกำลังดี พอชิมแล้วก็มักจะพอดี ไม่มีตำหนิจำพวกกลิ่นอบที่ทำให้กาแฟดูจืดชืดไร้สีสัน ซึ่งการจะควบคุมให้ได้สภาพความดันแบบที่ต้องการนี้เราคงต้องพยายามแม่นยำกันให้ได้ที่ต่อองศาต่อนาที”  ผมอธิบาย

เสียงที่พอดีนั้นเป็นอย่างไร? ...อธิบายยากจริงๆ คงต้องมาฟังด้วยกัน

เล่ามาถึงตรงนี้ รู้สึกว่าตัวเองก็เป็นช่างคนหนึ่งเหมือนกัน!!

คือเป็นช่างคั่ว!

------

บทส่งท้าย

บางทีประโยคง่ายๆก็ยากที่จะลืมเหมือนกัน ผมยังจำได้ว่ามีวันหนึ่งเคยถามพ่อตอนกลางดึกหลังเลิกโอทีกันแล้วว่าทำไมต้องทำงานเร่งให้ลูกค้าขนาดนั้น?

“เขารอเราอยู่นะลูก พอทำได้ก็ทำให้เขาไป” พ่อตอบสั้นๆ




Roast and Learn

Roast and learn (1) คำพิพากษา
Roast and Learn (2) ปรีดาแห่งชีวิต
Roast and Learn (3) Simplified
Roast and Learn (4) ความรู้มือสอง
Roast and Learn (5) มันจะดีใช่มั้ย
Roast and Learn (6) My Way
Roast and Learn (7) ทุกอย่างได้เปลี่ยนไปแล้ว!
Roast & Learn (8) Believe
Roast and Learn (9) เข็ม
Roast and Learn (10) จลาจล