ReadyPlanet.com
bulletเราอยู่ที่นี่ .. เรามีกาแฟดีอยู่ที่บ้าน
dot
Member Login
ชื่อผู้ใช้ :
รหัสผ่าน :
เข้าสู่ระบบอัตโนมัติ :
bullet ลืมรหัสผ่าน
bullet สมัครสมาชิก
dot
bulletวิธีการสั่งซื้อและเงื่อนไข
bulletยืนยันการชำระเงิน
dot
Shopping cart
dot
จำนวน : 0 ชิ้น
ราคา : 0.00บาท
bullet ดูสินค้า
bullet ชำระเงิน
bulletผลตรวจวิเคราะห์คุณภาพทางห้องปฏิบัติการ
bulletชงกาแฟง่ายๆ ด้วยตัวเอง
dot
Search


  [Help]
dot


เวลาว่าง (7) หลงรัง

เวลาว่าง (7) หลงรัง

 

ตลอด 5 ปีที่ผ่านมา ผมต้องมีโปรเจคท์ก่อสร้างทุกปี บางทีก็ทำร้าน บางทีก็ทำบ้าน ..จนถึงคราวนี้คืองานปรับปรุงโรงคั่ว เรื่องหนึ่งที่สะดุดใจผมเสมอก็คือ ช่างท้องถิ่นที่มาทำงาน ไม่ว่าจะเป็นช่างไม้หรือว่าช่างปูนล้วนแล้วแต่เป็นชาย-หญิง สูงวัยแล้วทั้งสิ้น โดยอายุมากที่สุดที่เคยเจอคือ 80 ส่วนที่หนุ่มสุดก็ไม่มีคนไหนอายุน้อยกว่า 50!

 

“ลุงครับ ช่างหนุ่มๆเขาไปไหนกันหมด?” ผมถาม

 

“เขาเรียนกันสูง จบปริญญากันแล้ว เขาบ่มาทำงานแบบนี้หรอก เขาว่างานมันหนัก” ช่างคนหนึ่งตอบ

 

“แล้วไปทำที่ไหนกันบ้างล่ะ?”

 

“ไปหางานทำในกรุงเทพหมดน่ะแหละ หรือไม่งั้นก็เข้าโรงงาน”

 

“มีใครได้กลับมาทำงานที่บ้านบ้างหรือเปล่า?”

 

“เดี๋ยวนี้บ่มีสักคน..ถึงเก็บเงินได้แล้วอยากจะกลับบ้าน แต่ก็บ่ฮู้จะกลับมายะอะหยัง (ทำอะไร) ถ้าโชคดีได้งานโรงงานในลำปางก็ดีไป แต่ก็ยากเน้อ บ้านเฮามีแต่โรงงานปิด บ่ค่อยจะมีโรงงานเปิด” ลุงบ่น

 

งานฝีมือ กำลังเป็นงานขาดแคลนอย่างหนักในท้องถิ่น ...ผมไม่แน่ใจว่าผ่านไปอีกสิบปีข้างหน้า เมื่อลุงๆเหล่านี้หมดเรี่ยวหมดแรงลงไปแล้วสถานการณ์จะเป็นอย่างไร แต่หากแนวโน้มยังเป็นต่อไปอย่างนี้คงแย่แน่ๆ

 

คนหนุ่มสาวจากไปเมืองใหญ่ ใช้ชีวิตเป็นฟันเฟืองในโรงงานอุตสาหกรรม สุดท้ายเกษียณตัวเองออกมาอย่างเฟืองชำรุด!  ทักษะที่ได้ติดตัวมาก็น้อยเกินกว่าจะนำมาใช้เริ่มต้นชีวิตใหม่ในบ้านเกิด ..ความถนัดทีแสนจะเฉพาะทางอย่างประกอบแผงวงจร หรือ ตรวจสภาพเลนส์แว่นตา จะเอามาประยุกต์ใช้นอกโรงงานยังไงก็นึกไม่ออก

 

ครั้นจะกลับมาช่วยงานพ่อแม่..ก็เห็นว่าหนักว่ายากเกินกำลังไปเสียอีก สู้หางานรับจ้างข้างนอกไปเรื่อยๆดีกว่า

 

สิ่งที่แตกต่างอย่างชัดเจนระหว่าง รุ่นพ่อแม่ที่ยังทำงานในท้องถิ่น กับ รุ่นลูกที่ไปทำงานในโรงงานใหญ่ก็คือ กลุ่มแรกนั้น “สร้างงาน” ส่วนกลุ่มหลังนั้น “รับจ้าง” ทำงาน

 

คนที่สร้างงาน สังเกตได้เลยว่าเขาจะมีทักษะที่หลากหลายกว่า เพราะต้องพัฒนาหลายเรื่องทีเดียวกว่าจะเก่งพอทำผลงานออกมาได้สักชิ้น ..ช่างแกะสลัก ต้องไสไม้ วัดระยะ เขียนลาย ใช้มีด สุดท้ายที่การทำสี ไม่ต้องพูดถึงว่าบางคนยังขายผลงาน ติดต่อหาลูกค้าด้วยตัวเองเสียด้วย

คนรับจ้าง..มักถูกคนจ้างแยกย่อยซอยงานออกเป็นส่วนเล็กส่วนน้อย เพื่อให้เกิดสายพานการผลิตที่รวดเร็ว เมื่อทำงานเฉพาะส่วนของตัวเองได้ดีอยู่แล้ว โรงงานก็มักไม่อยากโยกย้ายถ่ายเปลี่ยนให้ไปเรียนรู้ส่วนอื่น เพราะต้องลงทุนสอนกันอีกมาก ดังนั้นการพัฒนาทักษะงานในตัวบุคคลจึงไม่เกิด

 

ประเด็นสำคัญกว่านั้นก็คือ “ความรู้ที่ได้มามันเอามาใช้ทำมาหากินอะไรที่บ้านแทบไม่ได้!” เพราะฐานความรู้เป็นคนละเรื่อง คนละฐานกัน

 

เมื่อรู้ตัวอีกที...ภูมิความรู้ท้องถิ่นที่ควรจะมีการสืบทอดหรือต่อยอด ก็หายไปแทบไม่เหลือ

 

ผมเคยพูดคุยกับหลวงพ่อเจ้าอาวาสวัดเก่าแก่แห่งหนึ่งเรื่องโบสถ์ไม้หลังใหม่..ท่านว่าช่างไม้ในตำบลช่วยกันฝากฝีมือเป็นครั้งสุดท้าย เพราะพวกเขารู้กันดีว่าจะไม่มีช่างไม้ท้องถิ่นเหลืออีกต่อไป อนาคตหากใครอยากสร้างโบสถ์แบบนี้ก็คงต้องหาผู้รับเหมาจากที่อื่นมาสร้างให้

 

หันกลับมามองชีวิตคนหนุ่มสาวรุ่นใกล้เคียงกัน ที่ต่างก็ออกไปร่ำเรียนเมืองใหญ่ ได้งานการทำค่อนข้างดี บางคนเป็นหมอ เป็นวิศวกร เป็นนักกฏหมาย เป็นฝ่ายจัดซื้อ มีจำนวนไม่น้อยที่อยากกลับบ้านเพราะเบื่อชีวิตหลงรัง...แต่ก็ไม่รู้ว่าจะกลับมาเริ่มต้นยังไงดี? หลายคนมาเปรยถามผม ในฐานะที่กลับมาตั้งหลักอยู่ก่อนแล้วกว่าสิบปี

“เริ่มต้นน่ะมันยากเสมอ ..เราเคยมีทักษะอยู่แค่อย่างสองอย่าง แต่จะดิ้นรนทำอะไรเองอาจต้องเพิ่มอีกแปดอย่าง แทนที่จะคิดหางาน...เราอาจต้องคิดหาโอกาส และ พยายามสร้างงาน...มันมีช่องว่างอยู่เสมอ เพียงแต่ต้องหาให้เจอแล้วเติมให้เต็ม” ผมเล่าให้น็อต หลานชายวัยทำงานฟัง

 

ท่ามกลางโลกทุนนิยม ท้องถิ่นถูกย่อยสลายกระจัดกระจาย ผู้ประกอบการในท้องถิ่นอ่อนแรง ลูกหลานออกพเนจรจนหลงออกไปไกลเกินกว่าจะหาทางกลับเจอ ทุนนิยมยังเข้ามายึดพื้นที่หน้าบ้าน และข้างบ้านเปิดเป็นร้านของชำที่มีอำนาจเต็มในการเลือกว่าจะให้ผู้ประกอบการย่อยรายใดตายหรือรอด?!

 

ขนาดเปิดเคาน์เตอร์ขายกาแฟในตลาดใกล้บ้านตัวเองคิดว่า safe แล้ว ..ตอนนี้ยังต้องคิดหนักเพราะร้านของชำทุนนิยมกระโดดเข้ามาขายกาแฟสดแบบกดราคา เพื่อรอวันที่คู่แข่งตัวน้อยหมดอากาศตายไปภายในอีกไม่กี่อึดใจ

 

อย่างไรก็ตาม สังเกตว่ายังมีผู้ประกอบการรุ่นใหม่อยู่ใกล้บ้านของผมอีกไม่น้อย ที่พกเอาความรู้ความสามารถที่ร่ำเรียนมาจากเมืองไกล เพื่อใช้สร้างสรรค์สังคมที่ตัวเองเคยกำเนิดมา

ยกตัวอย่าง หมอมิ้นแห่งบ้านลำปางรักษาสัตว์ สัตวแพทย์ท้องถิ่นที่คนลำปางรู้จักกันค่อนเมืองด้วยความรู้และความรักที่เขามีให้ต่องาน ผมว่าไม่มีคลินิคทุนใหญ่ที่ไหนจะสามารถแย่งพื้นที่ในใจของคนแถบนี้ไปจากแกได้

 

หรืออาจจะเป็น น้องเอ้ชายหนุ่มวัยต้นสามสิบ ที่ใช้ความรู้ปริญญาโททาง food science กลับมาสร้างร้านเบเกอรี่แนวสุขภาพขึ้นที่บ้าน ...ขนมปังโฮลวีตของ B-Bake ขายหมดทุกวันที่หน้าร้านโก๋กาแฟ!

 

ท่านเหล่านี้ล้วนพิสูจน์ให้ผมเห็นแล้วว่าเขาทำได้

 

ทางกลับบ้านอยู่ที่ไหน? ...ลูกนกทั้งหลายอาจจะถามอย่างอ่อนล้า

 

“คุณก็แค่กล้าบินกลับมา แล้วยอมเหนื่อยถักรังขึ้นใหม่ด้วยตัวเอง” ผมตอบ


 

 




เวลา..ว่าง

เวลาว่าง (1) มีประโยชน์ก็ตอนว่างนี่แหละ
เวลาว่าง (2) ทัวร์ลง
เวลาว่าง (3) ดวงจันทร์ของนางชี1
เวลาว่าง (4) ดวงจันทร์ของนางชี 2
เวลาว่าง (5) เบ้าหลอม
เวลาว่าง (6) ดวงจันทร์ในอ่างล้างแก้ว
เวลาว่าง (8) ความเห็นที่ถูกต้อง
เวลาว่าง (9) เสือเฒ่า
เวลาว่าง (10) เส้นทางตัดใหม่
เวลาว่าง (11) รากเหง้า
เวลาว่าง (12) เราจะสูญพันธุ์อย่างมีศักดิ์ศรี
เวลาว่าง(13) เต่า
เวลาว่าง(14)ถ้วยว่าง
เวลาว่าง(15) พื้นที่ชีวิต