ReadyPlanet.com
bulletเราอยู่ที่นี่ .. เรามีกาแฟดีอยู่ที่บ้าน
dot
Member Login
ชื่อผู้ใช้ :
รหัสผ่าน :
เข้าสู่ระบบอัตโนมัติ :
bullet ลืมรหัสผ่าน
bullet สมัครสมาชิก
dot
bulletวิธีการสั่งซื้อและเงื่อนไข
bulletยืนยันการชำระเงิน
dot
Shopping cart
dot
จำนวน : 0 ชิ้น
ราคา : 0.00บาท
bullet ดูสินค้า
bullet ชำระเงิน
bulletผลตรวจวิเคราะห์คุณภาพทางห้องปฏิบัติการ
bulletชงกาแฟง่ายๆ ด้วยตัวเอง
dot
Search


  [Help]
dot


เวลาว่าง(15) พื้นที่ชีวิต

 เวลาว่าง(15) พื้นที่ชีวิต


โรงคั่วที่เรากำลังสร้างอยู่นี่มันก็มีส่วนไม่จำเป็นต่อ “การผลิต” อยู่ค่อนข้างมาก หากว่ากันตามหลักเศรษฐศาสตร์แล้วเราอาจสอบตก!

 

บ่อบัวกับลำธารที่ทอดตัวเลื้อยผ่านหน้าโรงคั่ว อาจทำให้เสียพื้นที่และโอกาสขยายต่อเติมอาคารในภายหน้า

 

การใช้ “หญ้าคา” มุงหลังคาศาลาก็ไม่น่าจะคุ้มค่าเพราะมีเป็นวัสดุที่มีอายุการใช้งานเพียงแค่สองสามปี

 

การปลูกต้นไม้รอบอาคาร ก็ดูจะเบียดบังพื้นที่ใช้สอยอยู่มิใช่น้อย

 

ห้องน้ำคนพิการที่สร้างเอาไว้...จะมีคนพิการสักกี่คนที่ได้ใช้งาน?

 

ยังไม่นับความพยายามที่จะเจาะ ทุบ ขุดพื้นคอนกรีตของถนนในอู่ซ่อมรถเก่าที่เททับมาหลายรุ่นหลายชั้นเพื่อให้ทะลุถึงชั้นดิน เพียงเพื่อให้สามารถปลูกต้นประดู่ และต้นกาสะลองได้สักต้นสองต้น...บางทีก็เหมือนกับทำเพื่อความมันส์ส่วนตัว?

 

ว่ากันตามตรง...ส่วนที่อยู่นอกอาคารเหล่านี้ล้วนแต่ไม่เกี่ยวข้องกับการผลิตทั้งสิ้น แต่ก็ต้องยอมรับอีกเช่นกันว่าเราต้องเสียงบประมาณไปกับมันมิใช่น้อย

 

จากความตั้งใจแรกเริ่มที่จะลงทุนก่อสร้างโรงคั่วกาแฟปรีดาในครานี้เพียงแค่ให้ใช้งานเก็บสต๊อกวัตถุดิบได้มากขึ้น และขยายพื้นที่การทำการคั่ว คัด และจัดส่งให้เป็นระเบียบเรียบร้อย เราคิดต่อไปจนถึงงานสร้างสถานที่ทำงานให้เป็นสถานที่ทำงานที่ ‘ให้ร่มเงา’

 

‘ร่มเงา’ อาจไม่ทำเงิน แต่ให้พลัง

 

คนทำงาน..หากได้เย็นใจเย็นกาย ทำไมจะไม่สร้างกาแฟออกมาดีราวกับงานศิลป์?

คนมาเยี่ยมเยือน..หากสงบผ่อนคลาย อย่างน้อยก็คงไม่พาลอารมณ์เสียหากว่ากาแฟที่ชิมไม่อร่อยในแบบที่คาดคิด

 

หวนนึกถึงวัยเด็ก สถานที่เดียวกันนี้เคยเป็นอู่ซ่อมรถที่สร้างจากน้ำพักน้ำแรงของพ่อและแม่ ส่วนตัวผมเองก็วิ่งเข้าออกทั้งตัวบ้านและอู่จนรู้สึกว่าทั้งสองส่วนนี้ก็คือ ‘บ้าน’ ทั้งหมด

 

สำหรับผม..ที่ทำงานกับที่พักอาศัย รวมกันแล้วก็คือ บ้าน ดังนั้นการสร้างโรงคั่วครั้งนี้จึงไม่ต่างอะไรกับการสร้างบ้านนั่นเอง

 

กว่าจะเสร็จสมบูรณ์ก็ต้องเหนื่อยกว่าที่คิด ยิ่งช่วงโค้งสุดท้ายด้วยแล้ว ต้องทุ่มทั้งเงินทั้งเหงื่อเลยทีเดียว แต่กำหนดการเปิดที่กระชั้นเข้ามานั้นบีบคั้นหัวใจคนคุมงานอย่างผมมาก เหลืออีกสองสามวัน งานทำสนามหญ้า งานเทปูน งานระบบท่อน้ำของบ่อบัวก็ยังไม่เสร็จ แถมพอกวาดตามองไปยังพื้นที่ก่อสร้างรอบนอกก็เห็นกองเศษไม้ยังกระจัดกระจายไปทั่ว ไหนยังจะห้องน้ำเก่าที่ต้องทุบทิ้งและเก็บกวาดอีก บอกตรงๆว่าผมแทบถอดใจยอมแพ้เลย

 

โชคยังดีที่จู่ๆหลานๆวัยรุ่นก็รวมตัวกันมาช่วยจัดสวน ปลูกหญ้า ทำลานหินกรวด ซึ่งสามารถลดภาระให้ผมได้มากจนสามารถใช้เวลาและเรี่ยวแรงของตัวเองที่เหลือมาจัดการเคลียร์งานส่วนที่ค้างจนจบสิ้นได้ในเย็นสุดท้ายก่อนวันงานเปิดบ้าน “โรงคั่วกาแฟปรีดา”  

 

ผมคิดเอาเองว่าที่เด็กๆเข้ามาช่วยกันด้วยใจคราวนี้ เหตุผลหนึ่งก็เพราะว่าพวกเขาก็ผูกพันกับบ้านหลังนี้ไม่น้อย

 

เบื้องหลังความสำเร็จของงานนี้ ไม่ได้มีเพียงแค่ ‘ปุ๊ก’  ‘เต้’ สถาปนิกหนุ่ม หรือ ‘ช่างรัญ’ เสือเฒ่า แต่ยังมีน้องๆร้านโก๋ที่คอยเป็นกำลังหลักคอยดูแลร้านแทนผมอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง และยังมีกำลังใจจากลูกค้าและผู้คนรอบข้างอีกมากมายที่คอยเป็นห่วงเป็นใยถามใถ่อยู่เสมอ ..ถึงขนาดพ่อตาแม่ยายยังบินจากกรุงเทพฯมาตรวจดูผลงานเลยทีเดียว (ฮา) ทั้งสองท่านดูตื่นเต้นกับงานคราวนี้มากไม่น้อยไปกว่าเรา ประโยคแรกที่แม่ยายเอ่ยเมื่อพบหน้ากันก็คือ “เหนื่อยไหมกี้” แทบทำให้ผมหายเหนื่อยไปเลย

 

โรงคั่วไม่สร้างในวันเดียว และยิ่งไม่ได้สร้างด้วยคนเดียวจริงๆ

 

----------------------------------

 

วันเปิด..

 

‘ยายฟอง’ แม่ของผมได้รับเชิญเป็นประธานในพิธีเปิด พี่น้องลูกหลานพร้อมพรั่ง  น้ำใจที่ผมและปุ๊กได้รับนั้นมากมายจริงๆ ลูกค้าเก่าแก่อย่างน้าไก่ ลุงปลาคราฟก็ไม่พลาดที่จะมาทักทายตั้งแต่เช้า ของขวัญหลายชิ้นจากแขกเหรื่อนั้นไม่เพียงแต่หาซื้อได้ยาก แต่บางชิ้นยัง “หาซื้อไม่ได้”

 

แม่กล่าวให้พรแบบจัดเต็ม ตามด้วยพิธีตัดริ้บบิ้น พรมน้ำมนต์ให้เครื่องคั่วและลูกหลาน แววตาสดใสของผู้หญิงวัย78 บอกเราว่าเธอมีความสุขมากขนาดไหน สำหรับที่นี่..เธอคือตำนาน และคือรากเหง้าแห่งความเป็นปัจจุบัน

 

เราเลือก 12 สิงหา ก็เพราะว่าคือวันแม่ และตั้งใจมอบความเติบโตครั้งนี้ให้กับเธอ..ในการกล่าวก่อนเริ่มพิธีการเปิดในวันนั้น ผมจบด้วยประโยคสั้นๆว่า “นี่คือของขวัญวันแม่ครับ”

 

หลังเสร็จพิธีผมถามแม่บ้างว่าชอบวันนี้ไหม? แม่มองหน้าแล้วบอกว่า

 

“ดีที่สุด”

-----------------------------------

 

พื้นที่เล็กๆในเมืองลำปางที่เราพยายามสร้างขึ้นในครั้งนี้ ไม่ใช่เพียงแค่โรงงานผลิตแห่งหนึ่งเท่านั้นหากยังเป็นพื้นที่แห่งความฝันของเราที่จะพาผู้คนไปให้ถึง “ที่ว่าง” อีกด้วย

 

ที่ว่างชนิดใด? คือที่ว่างในใจของเราท่านนั่นเอง

 

แม้จะฟังดูแปลกไปบ้าง แต่หากขยายความว่า เป็น “ความว่าง” ชนิดที่ตรงกันข้ามกับ “ความวุ่น” หลายท่านก็คงจะพอเข้าใจ

 

ด้วยความว่างชนิดนี้ จึงจะเกิดความ "ปรีดา" ได้จริง ส่วนว่าจะพาให้ว่างได้แค่ไหนนั้นก็คงต้องลองออกเดินกันต่อไป

 

แต่อย่างน้อย...แค่สามารถเป็นต้นไม้ที่ให้ร่มเงาได้บ้าง..ที่ว่างก็เกิดขึ้นแล้ว

 

เขียนมาถึงตรงนี้ก็ถือว่าจบงานสร้างชิ้นใหญ่อย่างเป็นทางการเสียที

 

รู้สึกว่างขึ้นมาบ้างแล้วครับ!

 

-------------------------------


 




เวลา..ว่าง

เวลาว่าง (1) มีประโยชน์ก็ตอนว่างนี่แหละ
เวลาว่าง (2) ทัวร์ลง
เวลาว่าง (3) ดวงจันทร์ของนางชี1
เวลาว่าง (4) ดวงจันทร์ของนางชี 2
เวลาว่าง (5) เบ้าหลอม
เวลาว่าง (6) ดวงจันทร์ในอ่างล้างแก้ว
เวลาว่าง (7) หลงรัง
เวลาว่าง (8) ความเห็นที่ถูกต้อง
เวลาว่าง (9) เสือเฒ่า
เวลาว่าง (10) เส้นทางตัดใหม่
เวลาว่าง (11) รากเหง้า
เวลาว่าง (12) เราจะสูญพันธุ์อย่างมีศักดิ์ศรี
เวลาว่าง(13) เต่า
เวลาว่าง(14)ถ้วยว่าง